مدح و شهادت امام حسن عسکری علیهالسلام
ای به فـلک کرده ملک پـروری زُهره و شمس و قمرت مشتری یــازدهـــم اخــتــر بـــرج هُــدی یوسف زهـرا حـسـن العـسکری هـم به سـر دسـت، زمـام فـلـک هـم بـه کـف پـات سـر سـروری خوانده رسـولت حـسن اهل بیت داده خـدایـت بـه هـمـه بـرتــری عسکر تو در همه ارض و سما جنّ و ملک، آدم و حـور و پری هم به رضا حجّـت هـشـتم، پسر هــم پــدر حـجّـت ثــانـی عـشـر کـعــبــۀ اهـل نـظـری یـا حـسـن آیـــنـــۀ دادگـــری یــا حـــســـن نـخــل امـیــد رضــوی را ثـمـر یـا کـه جــواد دگـری یـا حــسـن یک حـسـنی و سه محـمّد جـمال چـار عـلـی را پـسـری یا حـسن با همه کس مـونـسی و هـمـدمی از همهگـان خـوبتـری یا حسن هـم ثــمــرِ ده شــجــر طــیــّـبــه هم صـدف یک گهـری یا حـسن نـام حـسـن گـشـتـه بــرازنـدهات شـاهـدم این حُـسـن فـروزنـدهات ذکر تو تـسـبـیـح و مـنـاجـات ما ســامـرهات قــبـلـۀ حـاجــات مـا چـشـم خـدا! گر تو اشارت کـنی بـاز شــود قـفــل مـهــمــّاتِ مــا مِـهــر تـو در سـیـنـۀ افـروخـتـه مُـهـر تـو در نـامـۀ طـاعـات مـا کـوری دشــمن بـه دو دنـیـا بُوَد دوسـتـیات فـخـر و مـباهـات ما بی تو بـهـشت است جـحـیم همه با تـو قـبـول اسـت عــبـادات مـا آیــنــۀ دل ز تــو شـد مـنــجـلـی ابـا مـحــمـّد حــسـن بـن عــلــی ای دو جهـان جان و تنت را فدا نطق و بـیان و سـخـنات را فـدا ریـخـتـه از لـعـل لـبت دُرّ وحی گــوهـــر درج دهــنـت را فـــدا آیـــنـــه در آیــــنـــه در آیـــنـــه روی حـسـن در حـسـنت را فـدا مـعـجـز گـفـتــار و نـفــوذ کـلام مـنـطـق دشـمـن شکـنات را فدا حُـسن تو چـون بـاغ گُـل یاسـمن بــاغ گــل یــاســمــنات را فــدا یـوسـف تـبـعـیـدی تـحـت نــظـر مـاه جـمـالـت همه جا جـلـوهگـر ای دل هـر شیـعـه محـیط غـمت دسـت عـنـایت بـه سـر عـالـمـت شــاهــد غــمهــای فــراوان تــو قـبـر غـریب تـو و عـمـر کـمت زخـم زبــان هـمـه عـبــاســیــان بـر جـگـر سـوخـته شد مرهمت از چه جوانمرگ شدی ای که بود زنده دو صد جان مسیح از دمت مـهـدی مـوعـود تو در کـودکـی اشـک عـزا ریـخـته در ماتـمـت کـوه و در و دشت عـزاخانهاش مانده به رخ اشک غـریـبـانهاش مـهــدی تـو داشـت بــسـی آرزو تا که تو گـلـبـوسه بگیری از او اشک غریبیش روان از دو چشم بغـض یـتـیـمـیـش نهـان در گـلو نـالـه کـشـیـد از جـگـر سـوخـته ریخـت به رخـسار تو آب وضو اشکفـشـان، گـریـهکـنان دل غمین داد گـل روی تـو را شـسـتـشــو بـعـد تـو ای حـجـّت پـروردگـار مـهـدی تـو بـا که کـنـد گـفـتـگـو روح تو از تن چو به پرواز شد غــربـت مــهــدی تـو آغـاز شـد ای شـرر داغ تو بس جـانـگـداز چـشـم خـدابـیـن بـنـمـا بـاز، بـاز عمر تو کوتاه چو یک برگ گل غـصـۀ غـمهـای فــزونـت دراز کــودک شــشســالــۀ تــو آمــده تـا بـه تـن پـاک تو خـوانَـد نماز خـیز و بکـش نـاز از آن نازنین کز غـم تو خـم شده آن سـروناز یــوسـف دور از وطـن فـاطـمـه لالـۀ تــبــعــیــدی بــاغ حــجــاز لـرزه بـر انــدام تـو افـتـاده بـود خصم چه زهریت مگر داده بود ای شده روزت زغم و غصه شام ریخـتـه اشـک از غـم بـابـا مدام حـجّـت مـعـبـود ســلامٌ عـلـیـک مـهـدی مـوعـود عـلـیک الـسلام سوخت شرار غـمـت آخر جگر ریخت فلک زهر فراغت به جام گاه کـنی گـریـه به جـدت حسین گـه ز غـــم مـــادر والا مــقـــام اشـک فـشـان تـو بُـوَد فــاطـمــه چـشـم بـه راه تـو بُـوَد هـر امـام مـنـتـظـران تـو هـمـه عــالـمـنـد سـوخـتـه بـا زمـزمـۀ "مـیـثماند" |